Tue 13/1/09... สภษ.13:1-25

1 บุตรชายที่ฉลาดฟังคำเตือนสติของบิดาตนแต่คนมักเยาะเย้ยไม่ฟังคำขนาบ..
2 คนดีกินของดีจากผลปากของตนแต่ความปรารถนาของคนทรยศก็เพื่อความทารุณ..
3 บุคคลที่ระแวดระวังปากของเขาจะสงวนชีวิตของเขาบุคคลที่เปิดริมฝีปากกว้างก็มาถึงความพินาศ..
4 วิญญาณของคนเกียจคร้านยังอยากอยู่แต่ไม่ได้อะไรเลยฝ่ายวิญญาณของคนขยันจะอ้วนพี..
5 คนชอบธรรมเกลียดความเท็จแต่คนชั่วร้ายประพฤติน่าอับอายและน่าอดสู..
6 ความชอบธรรมระแวดระวังผู้ที่ทางของเขาเที่ยงธรรมแต่บาปคว่ำคนชั่วร้าย..
7 คนที่ว่าตนมั่งคั่งแต่ไม่มีอะไรเลยก็มีคนที่ว่าตนเป็นคนจนแต่มีทรัพย์ศฤงคารเป็นอันมากก็มีอยู่..
8 ค่าไถ่ชีวิตของคนคือทรัพย์ศฤงคารของเขาแต่คนยากจนไม่มีอะไรเป็นค่าไถ่..
9 สว่างของคนชอบธรรมก็เปรมปรีดิ์แต่ประทีปของคนชั่วร้ายจะถูกดับ..
10 เพราะความทะลึ่งผู้ประมาทจึงก่อวิวาทแต่ปัญญาอยู่กับบรรดาผู้ที่รับคำแนะนำ..
11 ทรัพย์ศฤงคารที่ได้มาอย่างเร่งร้อนจะยอบแยบลงแต่บุคคลที่ส่ำสมทีละเล็กทีละน้อยจะได้เพิ่มพูนขึ้น..
12 ความหวังที่ถูกหน่วงไว้ทำให้ใจเจ็บช้ำแต่ความปรารถนาที่สำเร็จแล้วเป็นต้นไม้แห่งชีวิต..
13 บุคคลผู้ดูหมิ่นพระวจนะนำการทำลายมาถึงตนเองแต่บุคคลผู้นับถือพระบัญญัติจะได้รับบำเหน็จ..
14 คำสอนของปราชญ์เป็นน้ำพุแห่งชีวิตเพื่อให้หลีกจากบ่วงของความมรณา..
15 มีสามัญสำนึกที่ดีก็ได้รับความโปรดปรานแต่หนทางของคนที่ไม่ซื่อเป็นความย่อยยับของเขา..
16 คนที่หยั่งรู้กระทำทุกอย่างด้วยความรู้แต่คนโง่ก็อวดความโง่ของตน..
17 ผู้สื่อสารไม่ดีก็เอาคนจุ่มลงไปในความลำบากแต่ทูตที่ซื่อสัตย์นำการรักษามาให้..
18 ความยากจนและความอดสูมาถึงบุคคลที่เพิกเฉยต่อคำเตือนสติแต่บุคคลที่สนใจคำตักเตือนก็ได้รับเกียรติ..
19 ความปรารถนาที่สำเร็จเป็นของหวานสำหรับวิญญาณแต่ที่จะหันเสียจากความชั่วร้ายเป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชังของคนโง่..
20 บุคคลที่เดินกับปราชญ์ก็กลายเป็นคนฉลาดแต่เพื่อนฝูงของคนโง่จะรับภยันตราย..
21 ความเคราะห์ร้ายตามติดคนบาปแต่ความเจริญรุ่งเรืองให้บำเหน็จแก่คนชอบธรรม..
22 คนดีก็ละมรดกไว้ให้แก่หลานแต่ทรัพย์ศฤงคารของคนบาปนั้นส่ำสมไว้ให้คนชอบธรรม..
23 ดินของคนยากจนที่ไถทิ้งไว้ก็เกิดผลอุดมแต่มันถูกกวาดไปตามความอยุติธรรม..
24 บุคคลที่สงวนไม้เรียวก็เกลียดบุตรชายของตนแต่ผู้ที่รักเขาพยายามตีสอนเขา..
25 คนชอบธรรมรับประทานได้จนพอใจแต่ท้องของคนชั่วร้ายก็หิว..