Tue 20/1/09... สภษ.20:1-30

1 เหล้าองุ่นให้เกิดการเยาะเย้ยและสุราก็ให้เกิดเป็นพาลเกเรผู้ใดยอมให้มันพาเจิ่นไปก็ไม่เป็นคนฉลาด..
2 ความพิโรธอันน่าครั่นคร้ามของพระราชาก็เหมือนสิงห์หนุ่มคำรามผู้ใดยั่วเย้าพระองค์ให้กริ้วก็เสี่ยงชีวิตของตนเอง..
3 ที่จะรักษาตนให้พ้นการวิวาทก็เป็นเกียรติแต่คนโง่ทุกคนจะทะเลาะวิวาทกัน..
4 คนเกียจคร้านไม่ไถนาในหน้านาเขาจะแสวงหาเมื่อถึงฤดูเกี่ยวแต่ไม่พบอะไรเลย..
5 ความประสงค์ในใจของคนเหมือนน้ำลึกแต่คนที่มีความเข้าใจจะสามารถโพงมันออกมาได้..
6 คนเป็นอันมากป่าวร้องความจงรักภักดีของเขาเองแต่ใครจะหาคนสัตย์ซื่อพบเล่า..
7 คนชอบธรรมผู้ดำเนินในความสัตย์ซื่อของตนบุตรชายของเขาที่เกิดตามเขามาย่อมได้รับพร..
8 พระราชาผู้ประทับบนบัลลังก์พิพากษาย่อมทรงฝัดความชั่วออกด้วยพระเนตรของพระองค์..
9 ผู้ใดจะกล่าวได้ว่า"ข้าพเจ้าได้กระทำใจของข้าพเจ้าให้สะอาดแล้วข้าพเจ้าบริสุทธิ์พ้นบาปของข้าพเจ้า"..
10 ลูกตุ้มฉ้อและเครื่องตวงโกงทั้งสองเป็นที่น่าเกลียดน่าชังแก่พระเจ้าเหมือนกัน..
11 แม้เด็กก็แสดงตัวโดยการประพฤติของเขาว่าสิ่งที่เขากระทำจะบริสุทธิ์และถูกต้องหรือไม่..
12 หูที่ฟังได้และตาที่มองเห็นพระเจ้าทรงสร้างมันทั้งสอง..
13 อย่ารักการหลับใหลเกรงว่าเจ้าจะมาถึงความยากจนจงลืมตาของเจ้าและเจ้าจะได้กินอิ่ม..
14 ผู้ซื้อพูดว่า"เลวเลว"แต่เมื่อเขาไปแล้วเขาจึงอวด..
15 มีทองคำและทับทิมมีค่าเป็นอันมากแต่ริมฝีปากที่มีความรู้ก็เป็นเพชรนิลจินดาประเสริฐ..
16 จงยึดเสื้อผ้าของเขาไว้เมื่อเขาเป็นประกันให้คนอื่นและยึดตัวเขาไว้เมื่อเขาประกันคนต่างด้าว..
17 อาหารที่ได้มาด้วยการหลอกลวงมีรสหวานแก่ผู้ได้มาแต่ภายหลังปากของเขาจะมีแต่กรวด..
18 แผนงานดำรงอยู่ได้ด้วยการปรึกษาหารือจงทำสงครามด้วยมีการนำที่ฉลาด..
19 บุคคลที่เที่ยวซุบซิบไปก็เผยความลับให้กระจายฉะนั้นอย่าเข้าสังคมกับคนปากบอน..
20 ถ้าคนหนึ่งคนใดแช่งบิดาหรือมารดาของตนประทีปของเขาจะดับมืดมิด..
21 มรดกที่ได้รับมาอย่างชิงสุกก่อนห่ามที่สุดปลายก็ไม่เป็นมงคล..
22 อย่าพูดว่า"ข้าจะแก้แค้นความชั่ว"จงรอคอยพระเจ้าพระองค์จะทรงช่วยเจ้า..
23 ลูกตุ้มฉ้อฉลเป็นที่น่าเกลียดน่าชังแก่พระเจ้าและตราชูที่โกงก็เลวพอกัน..
24 ย่างเท้าของมนุษย์นั้นพระเจ้าทรงเป็นผู้สั่งแล้วคนจะเข้าใจทางของเขาเองได้อย่างไร..
25 ที่คนจะพูดพล่อยว่า"นี่เป็นของบริสุทธิ์"ก็เป็นบ่วงดักตนเองแล้วจะมาคิดได้เมื่อปฏิญาณไปแล้ว..
26 พระราชาที่ฉลาดย่อมฝัดคนชั่วร้ายแล้วทรงขับกงจักรทับเขา..
27 มโนธรรมของมนุษย์เป็นประทีปของพระเจ้าส่องดูส่วนลึกที่สุดของเขาทั้งสิ้น..
28 ความจงรักภักดีและความซื่อสัตย์สงวนพระราชาไว้และความชอบธรรมก็เชิดชูพระที่นั่งของพระองค์ไว้..
29 ศักดิ์ศรีของคนหนุ่มคือกำลังของเขาแต่ความงามของคนแก่คือผมหงอกของเขา..
30 การเฆี่ยนที่ให้เป็นบาดแผลก็ชำระความชั่วเสียการโบยตีกระทำให้ส่วนลึกที่สุดสะอาดสะอ้าน..