Tue 27/1/09... สภษ.27:1-27

1 อย่าคุยอวดถึงพรุ่งนี้เพราะเจ้าไม่ทราบว่าวันหนึ่งจะนำอะไรมาให้บ้าง..
2 จงให้คนอื่นสรรเสริญเจ้าและไม่ใช่ปากของเจ้าเองให้คนต่างถิ่นสรรเสริญไม่ใช่ริมฝีปากของเจ้าเอง..
3 หินก็หนักและทรายก็มีน้ำหนักแต่การยั่วเย้าของคนโง่ก็หนักยิ่งกว่าทั้งสองอย่างนั้น..
4 ความพิโรธก็ดุร้ายความโกรธก็ท่วมท้นแต่ใครจะยืนต่อหน้าความริษยาได้..
5 ว่ากันต่อหน้าดีกว่ารักกันลับ..
6 บาดแผลที่มิตรทำก็สุจริตแต่การจุบของศัตรูนั้นมากเกินความจริง..
7 บุคคลที่อิ่มแล้วน้ำผึ้งก็น่าเบื่อแต่สำหรับผู้ที่หิวทุกสิ่งที่ขมก็กลับหวาน..
8 คนที่เจิ่นไปจากบ้านของตนก็เหมือนนกที่เจิ่นไปจากรังของมัน..
9 น้ำมันและน้ำหอมกระทำให้ใจยินดีและคำเตือนสติอันอ่อนหวานของเพื่อนก็เป็นที่ให้ชื่นใจ{หรือแต่ความลำบากนั้นฉีกจิตใจ}..
10 อย่าทอดทิ้งมิตรของเจ้าและมิตรของบิดาเจ้าและอย่าไปที่เรือนพี่น้องของเจ้าในวันลำบากยากเย็นของเจ้าเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ดีกว่าพี่น้องที่อยู่ห่างไกล..
11 บุตรชายของเราเอ๋ยจงฉลาดและกระทำใจของเราให้ยินดีเพื่อเราจะตอบบุคคลที่ตำหนิเราได้..
12 คนหยั่งรู้เห็นอันตรายและซ่อนตัวของเขาเสียแต่คนเขลาเดินเรื่อยไปและรับอันตรายนั้น..
13 จงยึดเสื้อผ้าของเขาไว้เมื่อเขาเป็นประกันให้คนอื่นและยึดตัวเขาไว้เมื่อเขารับประกันหญิงต่างด้าว..
14 บุคคลที่ตื่นแต่เช้ามืดไปอวยพรเพื่อนบ้านด้วยเสียงดังเขากลับจะเห็นว่าเป็นคำสาปแช่ง..
15 ฝนย้อยแปะไม่หยุดในฤดูฝนฉันใดผู้หญิงที่ขี้ทะเลาะก็เหมือนกันฉันนั้น..
16 ที่จะยับยั้งเธอก็เหมือนยับยั้งลมหรือกอบน้ำมันด้วยมือขวา..
17 เหล็กลับเหล็กได้คนหนึ่งก็ลับเพื่อนของตนได้..
18 บุคคลที่ดูแลต้นมะเดื่อจะได้กินผลของมันและบุคคลที่ระแวดระวังนายของตนจะได้รับเกียรติ..
19 ในน้ำคนเห็นหน้าคนฉันใดความคิดของคนก็ส่อคนฉันนั้น..
20 แดนผู้ตายและแดนพินาศไม่รู้จักอิ่มตาของคนเราก็ไม่รู้จักอิ่ม..
21 เบ้ามีไว้สำหรับเงินเตาถลุงมีไว้สำหรับทองคำคำสรรเสริญของคนจะพิสูจน์คน..
22 เอาคนโง่ใส่ครกตำด้วยสากพร้อมกับข้าวต้มคนโง่ก็ยังโง่อยู่นั่นเอง..
23 จงรู้ความทุกข์สุขของฝูงแพะแกะของเจ้าให้ดีและจงเอาใจใส่ฝูงโคของเจ้า..
24 เพราะความมั่งคั่งไม่ได้ทนอยู่ได้เป็นนิตย์และมงกุฎทนอยู่ได้ทุกชั่วชาตพันธุ์หรือ..
25 เมื่อเก็บหญ้าแห้งไปแล้วและหญ้างอกใหม่ปรากฏขึ้นมาและเขาเก็บผักหญ้าต่างที่ภูเขากันแล้ว..
26 เมื่อนั้นลูกแกะจะให้เสื้อผ้าแก่เจ้าและแพะก็จะเป็นค่านา..
27 จะมีนมแพะเป็นอาหารแก่เจ้าเพียงพอทั้งเป็นอาหารแก่ครัวเรือนของเจ้าและเป็นเครื่องยังชีพสาวใช้ของเจ้า..