Fri 22/5/09... สดด.42:1-11

1 กวางกระเสือกกระสนหาลำธารที่มีน้ำไหลฉันใดข้าแต่พระเจ้าจิตวิญญาณของข้าพระองค์ก็กระเสือกกระสนหาพระองค์ฉันนั้น..
2 จิตวิญญาณของข้าพระองค์กระหายหาพระเจ้าหาพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์เมื่อไรข้าพระองค์จะได้มาเห็นพระพักตร์พระเจ้า..
3 ข้าพระองค์กินน้ำตาต่างอาหารทั้งวันคืนขณะที่คนพูดกับข้าพระองค์วันแล้ววันเล่าว่า"พระเจ้าของเจ้าอยู่ที่ไหน"..
4 เมื่อข้าพระองค์ระบายความในใจออกมาข้าพระองค์ระลึกถึงสิ่งเหล่านี้ได้คือข้าพระองค์ไปกับประชาชนและนำเขาไปเป็นกระบวนแห่ถึงพระนิเวศของพระเจ้าด้วยเสียงโห่ร้องยินดีและเสียงเพลงโมทนาคือมวลชนกำลังมีเทศกาลฉลอง..
5 จิตใจของข้าพเจ้าเอ๋ยไฉนเจ้าจึงฝ่ออยู่ไฉนเจ้าจึงกระสับกระส่ายภายในข้าพเจ้าจงหวังใจในพระเจ้าเพราะข้าพเจ้าจะถวายสดุดีแด่พระองค์อีกผู้ทรงเป็นความอุปถัมภ์และพระเจ้าของข้าพเจ้า..
6 จิตใจของข้าพระองค์ฝ่ออยู่ภายในข้าพระองค์เพราะฉะนั้นข้าพระองค์จึงระลึกถึงพระองค์ตั้งแต่แผ่นดินแห้งแม่น้ำจอร์แดนและแห่งภูเขาเฮอร์โมนตั้งแต่เนินมิซาร์..
7 เมื่อเสียงน้ำแก่งตกที่ลึกก็กู่เรียกที่ลึกบรรดาคลื่นและระลอกของพระองค์ท่วมข้าพระองค์แล้ว..
8 กลางวันพระเจ้าทรงบัญชาความรักมั่นคงของพระองค์และกลางคืนเพลงของพระองค์อยู่กับข้าพเจ้าเป็นคำอธิษฐานต่อพระเจ้าแห่งชีวิตของข้าพเจ้า..
9 ข้าพเจ้าทูลพระเจ้าพระศิลาของข้าพเจ้าว่า"ไฉนพระองค์ทรงลืมข้าพระองค์เสียไฉนข้าพระองค์จึงต้องไปอย่างเป็นทุกข์เพราะการบีบบังคับของศัตรู"..
10 ปรปักษ์ของข้าพระองค์เยาะเย้ยข้าพระองค์ประดุจแผลร้ายภายในร่างของข้าพระองค์ในเมื่อเขากล่าวแก่ข้าพระองค์เสมอๆอยู่ว่า"พระเจ้าของเจ้าอยู่ที่ไหน"..
11 จิตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ยไฉนเจ้าจึงฝ่ออยู่ไฉนเจ้าจึงกระสับกระส่ายภายในข้าพเจ้าจงหวังใจในพระเจ้าเพราะข้าพเจ้าจะถวายสดุดีแด่พระองค์อีกผู้ทรงเป็นความอุปถัมภ์และพระเจ้าของข้าพเจ้า..