Thur 23/7/09... สดด.104:1-35

1 จิตใจของข้าเอ๋ยจงถวายสาธุการแด่พระองค์ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์พระองค์ใหญ่ยิ่งนักพระองค์ทรงเกียรติและความสูงส่งเป็นฉลองพระองค์..
2 ผู้ทรงคลุมพระองค์ด้วยแสงสว่างดุจดังฉลองพระองค์ผู้ทรงขึงฟ้าสวรรค์ออกดังขึงม่าน..
3 ผู้ทรงวางคานของที่ประทับอันสูงของพระองค์ไว้ในน้ำผู้ทรงใช้เมฆเป็นราชรถผู้ทรงประทับไปบนปีกของลม..
4 ผู้ทรงใช้ลมเป็นทูตสื่อสารของพระองค์ไฟและเปลวเป็นผู้รับใช้ของพระองค์..
6 พระองค์ทรงคลุมมันไว้ด้วยน้ำลึกอย่างด้วยเครื่องนุ่งห่มน้ำอยู่เหนือภูเขา..
7 เมื่อพระองค์ทรงขนาบน้ำนั้นก็หนีไปพอได้ยินเสียงฟ้าร้องของพระองค์มันก็วิ่งไป..
8 (ภูเขาโผล่ขึ้นมาหุบเขาทรุดลงไป)ไปยังที่ซึ่งพระองค์ทรงกำหนดไว้ให้น้ำนั้น..
9 พระองค์ทรงวางขอบเขตมิให้มันข้ามเพื่อมิให้มันคลุมแผ่นดินโลกอีก..
10 พระองค์ทรงกระทำให้น้ำพุพลุ่งขึ้นมาในหุบเขาน้ำนั้นก็ไหลไประหว่างเขา..
11 ให้บรรดาสัตว์ป่าได้ดื่มและให้ลาป่าดับความกระหายของมัน..
12 ที่ริมน้ำนั้นนกในอากาศจึงได้มีที่อาศัยมันร้องอยู่ท่ามกลางกิ่งไม้..
13 พระองค์ทรงรดภูเขาจากที่ประทับอันสูงของพระองค์แผ่นดินโลกก็อิ่มด้วยผลพระราชกิจของพระองค์..
14 พระองค์ทรงให้หญ้างอกมาเพื่อสัตว์เลี้ยงและผักให้มนุษย์ได้ดูแลเพื่อเขาจะทำให้เกิดอาหารจากแผ่นดิน..
15 และเหล้าองุ่นซึ่งให้ใจมนุษย์ยินดีน้ำมันเพื่อทำให้หน้าของเขาทอแสงและขนมปังซึ่งเสริมกำลังใจมนุษย์..
16 บรรดาต้นไม้ของพระเจ้าได้อิ่มหนำคือต้นสนสีดาร์แห่งเลบานอนซึ่งพระองค์ได้ทรงปลูกไว้..
17 นกสร้างรังของมันอยู่ในนั้นส่วนนกยางนั้นต้นสนสามใบเป็นบ้านของมัน..
18 ภูเขาสูงนั้นเป็นของเลียงผาหินเป็นที่ลี้ภัยของตัวกระจงผา..
19 พระองค์ทรงจัดตั้งดวงจันทร์ให้กำหนดฤดูดวงอาทิตย์รู้จักเวลาตกของมัน..
20 พระองค์ทรงให้เกิดความมืดและเป็นกลางคืนเป็นสัตว์ของป่าไม้คลานออกมา..
21 สิงห์หนุ่มคำรามหาเหยื่อของมันและแสวงหาอาหารของมันจากพระเจ้า..
22 เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นมันก็ไปเสียไปนอนอยู่ในที่ของมัน..
23 มนุษย์ก็ออกไปทำงานของเขาไปทำภารกิจของเขาจนเวลาเย็น..
24 ข้าแต่พระเจ้าพระราชกิจของพระองค์มากมายจริงๆพระองค์ทรงสร้างการงานนั้นทั้งสิ้นด้วยพระปัญญาแผ่นดินโลกมีสิ่งที่ทรงสร้างเต็มหมด..
25 ทะเลอยู่ข้างโน้นทั้งใหญ่และกว้างซึ่งในนั้นมีสิ่งเคลื่อนไหวนับไม่ถ้วนคือสัตว์ที่มีชีวิตทั้งเล็กและใหญ่..
26 กำปั่นแล่นไปโน่นแน่ะและเลวีอาธาน{สัตว์ทะเลขนาดมหึมา}ที่พระองค์สร้างไว้ให้เล่นในนั้น..
27 สิ่งเหล่านี้แหงนหาพระองค์เพื่อให้พระองค์ประทานอาหารมันตามเวลา..
28 เมื่อพระองค์ประทานให้มันก็เก็บไปเมื่อพระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ออกมันก็อิ่มหนำด้วยของดี..
29 เมื่อพระองค์ทรงซ่อนพระพักตร์เสียมันทั้งหลายก็ลำบากใจเมื่อพระองค์ทรงเอาลมหายใจมันไปเสียมันก็ตายและกลับเป็นผงคลี..
30 เมื่อพระองค์ทรงส่งวิญญาณของพระองค์ออกไปมันก็ถูกสร้างขึ้นมาและพระองค์ก็ทรงเปลี่ยนโฉมหน้าของพื้นดินเสียใหม่..
31 ขอพระสิริของพระเจ้าดำรงอยู่เป็นนิตย์ขอพระเจ้าทรงเปรมปรีดิ์ในบรรดาพระราชกิจของพระองค์..
32 ผู้ทรงทอดพระเนตรโลกมันก็สั่นสะท้านผู้ทรงแตะต้องภูเขามันก็มีควันขึ้นมา..
33 ข้ามีชีวิตอยู่ตราบใดข้าจะร้องเพลงถวายพระเจ้าขณะข้ายังเป็นอยู่ข้าจะร้องถวายพระเจ้าของข้า..
34 ขอการภาวนาของข้าเป็นสิ่งที่พอพระทัยข้าเปรมปรีดิ์ในพระเจ้า..
35 ขอคนบาปถูกผลาญเสียจากแผ่นดินโลกและขออย่าให้มีคนอธรรมอีกเลยจิตใจของข้าเอ๋ยจงถวายสาธุการแด่พระเจ้าจงสรรเสริญพระเจ้าเถิด..