1 ณ ริมฝั่งลำน้ำแห่งบาบิโลนเรานั่งลงเมื่อได้ระลึกถึงศิโยนเราก็ร่ำไห้..
2 เราแขวนพิณเขาคู่ของเราไว้ที่ต้นไค้..
3 เพราะที่นั่นผู้ที่นำไปเป็นเชลยต้องการให้เราร้องเพลงและผู้ที่มัดพาเราต้องการให้สนุกสนานเขาว่า"จงร้องเพลงศิโยนสักบทหนึ่งให้เราฟัง"..
4 เราจะร้องเพลงของพระเจ้าได้อย่างไรที่ในแผ่นดินต่างด้าว..
5 เยรูซาเล็มเอ๋ยถ้าข้าพเจ้าลืมเธอก็ขอให้มือขวาของข้าพเจ้าลืมฝีมือเสีย..
6 ขอให้ลิ้นของข้าพเจ้าเกาะติดเพดานปากของข้าพเจ้าถ้าว่าข้าพเจ้าไม่ระลึกถึงเธอถ้าว่าข้าพเจ้ามิได้ตั้งเยรูซาเล็มไว้เหนือความชื่นบานอันสูงที่สุดของข้าพเจ้า..
7 ข้าแต่พระเจ้าขอทรงระลึกถึงวันเยรูซาเล็มแตกโดยถือโทษคนเอโดมผู้ที่พูดว่า"จงทลายเสียจงทลายเสียลงไปจนถึงรากฐานของมัน"..
8 ธิดาแห่งบาบิโลนเอ๋ยซึ่งจะต้องล้างผลาญเสียความสุขจงมีแก่ผู้ที่สนองเจ้าให้สมกับที่เจ้าได้กระทำกับเรา..
9 ความสุขจงมีแก่ผู้ที่เอาลูกเด็กเล็กแดงของเจ้าเหวี่ยงกระแทกลงกับก้อนหิน..
อ่านแล้วก็ไม่เข้าใจ แต่ได้ตรง "จงทลายเสียจงทลายเสียลงไปจนถึงรากฐานของมัน".. ได้ว่า เมื่อเราต้องการจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเรา เราต้องยอมให้ G เข้ามาถอนรากตัวตนเก่าของเราให้หมดสิ้น เพื่อที่จะไม่สามารถก่อร่างสร้างขึ้นมาได้อีก
ตอบลบต้องยอมแตกหัก ยอมเจ็บปวดเพื่อจะงดงามเหมือนดักแด้ที่กำลังจะเป็นผีเสื้อ