1 กวางกระเสือกกระสนหาลำธารที่มีน้ำไหลฉันใดข้าแต่พระเจ้าจิตวิญญาณของข้าพระองค์ก็กระเสือกกระสนหาพระองค์ฉันนั้น..
2 จิตวิญญาณของข้าพระองค์กระหายหาพระเจ้าหาพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์เมื่อไรข้าพระองค์จะได้มาเห็นพระพักตร์พระเจ้า..
3 ข้าพระองค์กินน้ำตาต่างอาหารทั้งวันคืนขณะที่คนพูดกับข้าพระองค์วันแล้ววันเล่าว่า"พระเจ้าของเจ้าอยู่ที่ไหน"..
4 เมื่อข้าพระองค์ระบายความในใจออกมาข้าพระองค์ระลึกถึงสิ่งเหล่านี้ได้คือข้าพระองค์ไปกับประชาชนและนำเขาไปเป็นกระบวนแห่ถึงพระนิเวศของพระเจ้าด้วยเสียงโห่ร้องยินดีและเสียงเพลงโมทนาคือมวลชนกำลังมีเทศกาลฉลอง..
5 จิตใจของข้าพเจ้าเอ๋ยไฉนเจ้าจึงฝ่ออยู่ไฉนเจ้าจึงกระสับกระส่ายภายในข้าพเจ้าจงหวังใจในพระเจ้าเพราะข้าพเจ้าจะถวายสดุดีแด่พระองค์อีกผู้ทรงเป็นความอุปถัมภ์และพระเจ้าของข้าพเจ้า..
6 จิตใจของข้าพระองค์ฝ่ออยู่ภายในข้าพระองค์เพราะฉะนั้นข้าพระองค์จึงระลึกถึงพระองค์ตั้งแต่แผ่นดินแห้งแม่น้ำจอร์แดนและแห่งภูเขาเฮอร์โมนตั้งแต่เนินมิซาร์..
- ข้อ 4 เคยเป็นประสบการณ์ส่วนตัวคือเมื่อเราระบายสิ่งต่างๆ ที่อยู่ภายในใจเราออกมา He จะทรงนำให้เราระลึกถึงสิ่งที่เราควรทำตามหลักการ
ตอบลบ- "จงหวังใจใน G" ผู้ที่จะทรงไม่ทำให้เราผิดหวัง และค.หวังใจนั้นจะชูใจเราขึ้น เพราะพระลักษณะ G ที่สัตย์ซื่อและไว้วางใจได้