Sat 10/1/09... สภษ.10:1-32

1 ของซาโลมอนบุตรชายที่ฉลาดกระทำให้บิดายินดีแต่บุตรชายที่โง่เป็นความโศกของมารดาเขา..
2 คลังทรัพย์อธรรมไม่เป็นกำไรแต่ความชอบธรรมช่วยกู้จากความตาย..
3 พระเจ้ามิได้ทรงปล่อยให้คนชอบธรรมหิวแต่พระองค์ทรงขัดขวางความอยากของคนชั่วร้าย..
4 มือที่หย่อนเป็นเหตุให้เกิดความยากจนแต่มือที่ขยันขันแข็งกระทำให้มั่งคั่ง..
5 บุตรชายที่ส่ำสมไว้ในฤดูแล้งก็เป็นคนหยั่งรู้แต่บุตรชายผู้หลับในฤดูเกี่ยวก็นำความอับอายมา..
6 พระพรอยู่บนศีรษะของผู้ชอบธรรมแต่ความทารุณท่วมปากคนชั่วร้าย..
7 การระลึกถึงของคนชอบธรรมเป็นพระพรแต่ชื่อเสียงของคนชั่วร้ายจะเน่าเสีย..
8 ใจที่ประกอบด้วยปัญญาจะสนใจในบัญญัติแต่คนที่พูดโง่จะถึงความพินาศ..
9 ผู้ใดที่ดำเนินในความสัตย์ซื่อก็ดำเนินอย่างมั่นคงดีแต่ผู้ที่ทำทางของตนให้ชั่วก็จะปรากฏแจ้งแก่คนอื่น..
10 ผู้ที่ขยิบตาก็ก่อความยุ่งยากแต่ผู้ที่ตักเตือนอย่างกล้าหาญจะสร้างสันติภาพ..
11 ปากของคนชอบธรรมเป็นบ่อน้ำชีวิตแต่ปากของคนชั่วร้ายปิดบังความทารุณ..
12 ความเกลียดชังเร้าให้เกิดความวิวาทแต่ความรักครอบงำบรรดาการทรยศเสีย..
13 ที่ริมฝีปากของผู้ที่มีความเข้าใจจะพบปัญญาแต่ไม้เรียวก็เหมาะสำหรับหลังของผู้ที่ขาดสามัญสำนึก..
14 ปราชญ์ก็ส่ำสมความรู้ไว้แต่ปากของคนโง่นำความย่อยยับมาใกล้..
15 ทรัพย์ศฤงคารของคนมั่งคั่งคือเมืองเข้มแข็งของเขาแต่ความยากจนของคนจนคือความพินาศของเขา..
16 ผลงานของคนชอบธรรมนำไปถึงชีวิตแต่ของคนชั่วร้ายนำไปถึงบาป..
17 เขาผู้สนใจในคำสั่งสอนก็อยู่ในวิถีแห่งชีวิตแต่เขาผู้ปฏิเสธคำเตือนสติก็หลงเจิ่นไป..
18 เขาผู้ปิดบังความเกลียดชังมีริมฝีปากมุสาและเขาผู้ออกปากใส่ร้ายเป็นคนโง่..
19 การพูดมากก็จะสะสมการทรยศแต่เขาผู้ยับยั้งริมฝีปากของตนเป็นผู้หยั่งรู้..
20 ลิ้นของคนชอบธรรมคือเงินเนื้อบริสุทธิ์ความคิดของคนชั่วร้ายมีค่าแต่น้อย..
21 ริมฝีปากของคนชอบธรรมเลี้ยงคนเป็นอันมากแต่คนโง่ตายเพราะขาดสามัญสำนึก..
22 พระพรของพระเจ้ากระทำให้มั่งคั่งและพระองค์มิได้แถมความโศกเศร้าไว้ด้วย{หรือการงานมิได้เพิ่มอะไรให้เลย}..
23 คนโง่กระทำความผิดเหมือนการเล่นสนุกแต่ความประพฤติอันกอปรด้วยปัญญาเป็นความเพลิดเพลินแก่คนที่มีความเข้าใจ..
24 สิ่งใดที่คนชั่วร้ายคิดกลัวมันจะมาถึงเขาแต่สิ่งใดที่คนชอบธรรมปรารถนาพระองค์ทรงประสาทให้..
25 เมื่อพายุร้ายผ่านไปแล้วคนชั่วก็ไม่มีอีกแต่คนชอบธรรมจะได้รับการสถาปนาไว้เป็นนิตย์..
26 อย่างน้ำส้มกับฟันและควันกับตาเป็นฉันใดคนเกียจคร้านกับผู้ที่ใช้เขาก็เป็นฉันนั้น..
27 ความยำเกรงพระเจ้านั้นยืดชีวิตให้ยาวไปแต่ปีเดือนของคนชั่วร้ายนั้นจะสั้นเข้า..
28 ความหวังของความชอบธรรมจบลงในความยินดีแต่ความมุ่งหวังของความชั่วร้ายก็สูญเปล่า..
29 พระเจ้าทรงเป็นที่กำบังเข้มแข็งแก่ผู้ที่ประพฤติอย่างเที่ยงธรรมแต่ผู้กระทำชั่วพระองค์ทรงทำลาย..
30 ผู้ชอบธรรมจะไม่ถูกกำจัดเลยแต่คนชั่วร้ายจะไม่ได้อยู่ในแผ่นดิน..
31 ปากของคนชอบธรรมนำปัญญาออกมาแต่ลิ้นของคนตลบตะแลงจะถูกตัดออก..
32 ริมฝีปากของคนชอบธรรมรู้ว่าอะไรพอหูคนแต่ปากของคนชั่วร้ายรู้ว่าสิ่งใดตลบตะแลง..