Fri 18/12/09... ยรม.11:1-23

1 พระวจนะซึ่งมาจากพระเจ้าถึงว่า..
2 เจ้าจงฟังถ้อยคำในพันธสัญญานี้เถิดและจงกล่าวแก่คนยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็ม..
3 เจ้าจงกล่าวแก่เขาว่าพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่าคนหนึ่งคนใดที่ไม่เชื่อฟังถ้อยคำในพันธสัญญานี้ให้ผู้นั้นเป็นที่แช่งเถิด..
4 ซึ่งเป็นพันธสัญญาที่เราบัญชาแก่บรรพบุรุษของเจ้าทั้งหลายผู้ซึ่งเราได้นำเขาออกมาจากแผ่นดินอียิปต์จากเตาไฟเหล็กกล่าวว่าจงฟังเสียงของเราและจงกระทำทุกอย่างที่เราบัญชาเจ้าไว้เจ้าจึงจะเป็นประชากรของเราและเราจะเป็นพระเจ้าของเจ้า..
5 เพื่อเราจะกระทำให้สำเร็จตามคำสาบานซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของเจ้าว่าจะประทานแผ่นดินซึ่งมีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์แก่เขาอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้"แล้วข้าพเจ้าจึงทูลตอบว่า"ข้าแต่พระเจ้าขอให้เป็นดังนั้นเถิด"..
6 และพระเจ้าตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า"จงป่าวร้องถ้อยคำเหล่านี้ทั้งสิ้นในหัวเมืองของยูดาห์และในถนนหนทางเยรูซาเล็มว่าจงฟังถ้อยคำแห่งพันธสัญญานี้และประพฤติตาม..
7 เพราะเราได้กล่าวตักเตือนอย่างแข็งแรงต่อบรรพบุรุษของเจ้าเมื่อเรานำเขาขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ตักเตือนเขาอย่างมิได้หยุดยั้งแม้จนถึงทุกวันนี้กล่าวว่าจงฟังเสียงของเรา..
8 ถึงกระนั้นเขาทั้งหลายก็ไม่เชื่อฟังหรือเงี่ยหูฟังแต่ทุกคนดำเนินตามความดื้อกระด้างแห่งจิตใจอันชั่วร้ายของเขาเหุตฉะนี้เราจึงนำซึ่งตามถ้อยคำแห่งพันธสัญญานี้ที่เราได้บัญชาให้เขากระทำแต่เขามิได้กระทำตามนั้นให้มาตกเหนือเขา..
9 พระเจ้าตรัสกับข้าพเจ้าอีกว่า"มีการคิดกบฏท่ามกลางคนยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็ม..
10 เขาได้หันกลับไปหาบาปชั่วแห่งบรรพบุรุษของเขาผู้ปฏิเสธไม่ยอมฟังถ้อยคำของเราเขาติดสอยห้อยตามพระอื่นๆและปรนนิบัติพระนั้นประชาอิสราเอลและประชายูดาห์ได้ผิดพันธสัญญาของเราซึ่งเรากระทำต่อบรรพบุรุษของเขา..
11 เพราะฉะนั้นพระเจ้าตรัสดังนี้ว่าดูเถิดเราจะนำเหตุร้ายมาเหนือเขาซึ่งเขาหนีไม่พ้นถึงเขาจะร้องทุกข์ต่อเราเราจะไม่ฟังเขาทั้งหลาย..
12 แล้วหัวเมืองยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็มจะไปร้องทุกข์ต่อพระซึ่งเขาทั้งหลายได้เผาเครื่องหอมถวายนั้นแต่พระเจ้าเหล่านั้นช่วยเขาในเวลาลำบากไม่ได้..
13 ยูดาห์เอ๋ยพระทั้งหลายของเจ้าก็มากเท่ากับหัวเมืองทั้งหลายของเจ้าและตามจำนวนหนทางในกรุงเยรูซาเล็มเจ้าได้ตั้งแท่นบูชาถวายสิ่งที่อับอายคือแท่นสำหรับเผาเครื่องหอมถวายแก่พระบาอัล..
14 เพราะฉะนั้นเจ้าอย่าอธิษฐานเพื่อชนชาตินี้อย่าร้องขึ้นหรืออธิษฐานเพื่อเขาทั้งหลายเพราะเราจะไม่ฟังเมื่อเขาร้องต่อเราในเวลาลำบาก..
15 ผู้ที่รักของเรานั้นมีสิทธิอะไรในนิเวศของเราเล่าในเมื่อนางนั้นได้กระทำการชั่วช้ามากคำบนบานและเนื้อสัตว์ที่สักการบูชาจะหันเหโทษของเจ้าได้หรืออย่างนี้แล้วเจ้าจะเริงโลดได้หรือ..
16 พระเจ้าทรงเคยเรียกเจ้าว่า'ต้นมะกอกเทศสดงดงามด้วยผลเป็นอย่างดี'แต่พระองค์ทรงก่อไฟเผามันเสียด้วยเสียงพายุใหญ่และกิ่งทั้งหลายของมันจะถูกเผาผลาญหมด..
17 พระเจ้าจอมโยธาผู้ได้ปลูกเจ้าได้ทรงประกาศความร้ายให้ตกแก่เจ้าเพราะความชั่วช้าซึ่งประชาอิสราเอลและประชายูดาห์ได้กระทำได้ยั่วยุให้เราโกรธด้วยการเผาเครื่องหอมถวายแก่พระบาอัล"..
18 พระเจ้าทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าและข้าพเจ้าก็รู้แล้วพระองค์ทรงสำแดงกรรมของเขาแก่ข้าพระองค์..
19 แต่ข้าพระองค์เป็นเหมือนลูกแกะสุภาพตัวหนึ่งซึ่งถูกพามาถึงที่ฆ่าข้าพระองค์ไม่ทราบเลยว่าข้าพระองค์เองได้ถูกเขาวางแผนการต่อสู้โดยกล่าวว่า"ให้เราทำลายต้นไม้กับผลของมันเสียด้วยให้เราตัดเขาออกเสียจากแดนคนเป็นเพื่อชื่อของเขาจะไม่เป็นที่ระลึกถึงอีกเลย"..
20 แต่ว่าข้าแต่พระเจ้าจอมโยธาผู้ทรงพิพากษาอย่างชอบธรรมผู้ทรงทดลองดูทั้งใจและจิตขอให้ข้าพระองค์แลเห็นการแก้แค้นของพระองค์ตกแก่เขาเพราะข้าพระองค์ได้มอบเรื่องของข้าพระองค์ไว้กับพระองค์แล้ว..
21 เพราะฉะนั้นพระเจ้าตรัสดังนี้เกี่ยวกับคนตำบลอานาโธทผู้แสวงหาชีวิตของเจ้าและกล่าวว่า"อย่าเผยพระวจนะในพระนามของพระเจ้าหรือมิฉะนั้นเจ้าจะต้องตายด้วยมือของเรา"..
22 เพราะฉะนั้นพระเจ้าจอมโยธาตรัสว่า"ดูเถิดเราจะลงโทษเขาทั้งปวงพวกคนหนุ่มจะตายด้วยดาบบรรดาบุตรชายและบุตรหญิงของเขาจะตายด้วยการกันดารอาหาร..
23 จะไม่มีเหลือสักคนเดียวเพราะเราจะนำความร้ายมาสู่คนตำบลอานาโธทคือปีแห่งการลงโทษเขา..