Tue 15/12/09... ยรม.8:1-22

1 พระเจ้าตรัสว่าในกาลครั้งนั้นกระดูกของบรรดากษัตริย์ยูดาห์กระดูกเจ้านายของยูดาห์กระดูกปุโรหิตกระดูกผู้เผยพระวจนะและกระดูกของชาวเมืองเยรูซาเล็มจะมีคนเอาออกมาจากอุโมงค์ของเขาทั้งหลายเหล่านั้น..
2 และเขาจะกระจายกระดูกเหล่านั้นออกต่อหน้าดวงอาทิตย์ดวงจันทร์และบริวารแห่งฟ้าสวรรค์ทั้งสิ้นซึ่งเขาทั้งหลายรักและปรนนิบัติซึ่งเขาได้ติดสอยห้อยตามซึ่งเขาได้แสวงหาและนมัสการจะไม่มีใครรวบรวมหรือฝังกระดูกเหล่านี้แต่จะเป็นเหมือนมูลสัตว์ที่ผิวพื้นดิน..
3 บรรดาคนที่เหลืออยู่จากครอบครัวร้ายนี้ซึ่งตกค้างอยู่ในสถานที่ทั้งสิ้นซึ่งเราได้ขับไล่เขาไปจะนิยมความตายยิ่งกว่าที่จะมีชีวิตอยู่พระเจ้าตรัสดังนี้..
4 เจ้าจงพูดกับเขาทั้งหลายว่าพระเจ้าตรัสดังนี้ว่าเมื่อมนุษย์ล้มลงเขาจะไม่ลุกขึ้นอีกหรือถ้าผู้หนึ่งผู้ใดหันไปเขาจะไม่หันกลับมาหรือ..
5 ทำไมชนชาตินี้คือเยรูซาเล็มจึงได้หันไปเป็นการกลับสัตย์อยู่เป็นนิตย์เขายึดการหลอกลวงไว้มั่นเขาทั้งหลายปฏิเสธไม่ยอมกลับ..
6 เราได้ตั้งใจและคอยฟังแต่เขาทั้งหลายก็พูดไม่ถูกต้องไม่มีคนใดกลับใจจากความอธรรมของตนกล่าวว่า'ฉันได้ทำอะไรไปแล้วบ้าง'ทุกคนหันไปตามทางของเขาเองเหมือนม้าวิ่งหัวทิ่มเข้าไปในสงคราม..
7 แม้ว่านกกระสาดำบนฟ้ายังรู้จักเวลากำหนดของมันและนกเขานกนางแอ่นและนกกรอดได้รักษาเวลามาของมันแต่ประชากรของเราไม่รู้จักกฎหมายของพระเจ้า..
8 เจ้าจะพูดได้อย่างไรว่า'เรามีปัญญาและพระธรรมของพระเจ้าก็อยู่กับเรา'แต่ดูเถิดปากกาโกงของพวกอาลักษณ์ได้กระทำให้พระธรรมเป็นคำมุสา..
9 คนมีปัญญาจะได้รับความอายเขาจะคร้ามกลัวและถูกจับตัวไปนี่แน่ะเขาได้ปฏิเสธพระวจนะของพระเจ้าและปัญญาอย่างใดมีในตัวเขาเล่า..
10 เพราะฉะนั้นเราจะให้ภรรยาของเขาตกไปเป็นของคนอื่นให้ไร่นาของเขาตกแก่ผู้ที่จะได้รับเพราะว่าตั้งแต่คนที่ต่ำต้อยที่สุดถึงคนที่ใหญ่โตที่สุดทุกคนโลภอยากได้กำไรตั้งแต่ผู้เผยพระวจนะถึงปุโรหิตทุกคนก็ทำการฉ้อเขา..
11 เขาได้รักษาแผลแห่งประชากรของเราแต่เล็กน้อยกล่าวว่า'สวัสดิภาพสวัสดิภาพ'เมื่อไม่มีสวัสดิภาพเสียเลย..
12 เมื่อเขากระทำการน่าเกลียดน่าชังเขาละอายหรือเปล่าเลยเขาไม่ละอายเสียเลยทีเดียวเขาไม่รู้จักว่าอย่างไรจึงจะขายหน้าเพราะฉะนั้นเขาจะล้มลงท่ามกลางพวกที่ล้มแล้วเมื่อเราลงโทษเขาทั้งหลายเขาจะล้มคว่ำพระเจ้าตรัสดังนี้แหละ..
13 พระเจ้าตรัสว่าเมื่อเราจะรวบรวมเขาก็เห็นว่าเถาองุ่นไม่มีผลหรือต้นมะเดื่อไม่มีผลถึงแม้ว่าใบก็เหี่ยวแห้งไปและสิ่งใดที่เราให้เขาก็อันตรธานไปจากเขา"..
14 ทำไมเราจึงนั่งนิ่งๆจงพากันมาให้เราเข้าไปในหัวเมืองที่มีป้อมและพินาศเสียที่นั่นเถิดเพราะพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเราจะทรงให้เราพินาศและทรงประทานน้ำดีหมีให้เราดื่มเพราะเราได้กระทำบาปต่อพระเจ้า..
15 เรามองหาสวัสดิภาพแต่ไม่มีความดีอะไรมาเลยเรามองหาเวลารักษาให้หายแต่ประสบความสยดสยอง..
16 เสียงคะนองแห่งม้าของเขาก็ได้ยินมาจากเมืองดานแผ่นดินทั้งสิ้นก็หวั่นไหวด้วยเสียงร้องของกองอาชาของเขามันทั้งหลายมากินแผ่นดินและสิ่งทั้งปวงที่อยู่บนนั้นจนหมดทั้งเมืองและผู้ที่อาศัยอยู่ในเมือง..
17 เพราะดูเถิดเรากำลังส่งงูเข้ามาท่ามกลางเจ้าคืองูทับทางซึ่งจะผูกด้วยมนตร์ไม่ได้และมันจะกัดเจ้าทั้งหลาย"พระเจ้าตรัสดังนี้แหละ..
18 ทุกข์ระทมของข้าพเจ้านี้เหลือที่จะรักษาจิตใจของข้าพเจ้าก็ป่วยอยู่ภายใน..
19 ฟังซิเสียงร้องแห่งบุตรีประชากรของข้าพเจ้า{คือประชาชนของข้าพเจ้า}จากแผ่นดินทั้งส่วนกว้างและส่วนยาว"พระเจ้ามิได้สถิตในศิโยนหรือพระราชาของเมืองนั้นไม่อยู่ในนั้นหรือ""ทำไมเขายั่วยุเราให้โกรธด้วยรูปเคารพของเขาและด้วยพระต่างด้าวของเขา"..
20 ฤดูเกี่ยวก็ผ่านไปฤดูแล้งก็สิ้นลงแล้วและเราทั้งหลายก็ไม่รอด..
21 เพราะแผลแห่งบุตรีประชากรของข้าพเจ้าหัวใจข้าพเจ้าจึงเป็นแผลข้าพเจ้าเศร้าหมองและความสยดสยองก็ยึดข้าพเจ้าไว้มั่น..
22 ไม่มีพิมเสนในกิเลอาดหรือไม่มีแพทย์ที่นั่นหรือทำไมอนามัยแห่งบุตรีประชากรของข้าพเจ้าจึงไม่กลับสู่สภาพเดิมได้..